اندازه يک حبّه قند است؛

 گاهي مي افتد توي فنجانِ دلِ ما...... حل مي شود آرام آرام،

 بي آنکه اصلا ً ما بفهميم

و روحمان سر مي کشد آن را... آن چاي شيرين را... شيطان زهرآگين ِديرين را؛

آن وقت او خون مي شود در خانه تن،

مي چرخد و مي گردد و مي ماند آنجا،

او مي شود من!!!!!